Monday, April 17, 2017

నేనే నువ్వు



నడుస్తూ వేళ్ళే ముందు
ఒక్క నిముషం ఆగు .....
నేను ముగించేవరకైనా 
ఎంతో చెప్పాలి నీకు
అంత అసహనంగా ఉన్నాను.

నీ బూటకపు ఆటలను
బెదిరింపులను గమనిస్తూ

పశ్చాత్తాపపడక తప్పదు నీకు 

ఈ రకంగా కోపంగా 
నాకు దూరంగా వెళ్ళిపోతే
నీ కన్నీళ్ళు తుడిచేందుకు
ఎవ్వరూ లేనప్పుడు
అర్ధం చేసుకున్నా
ప్రయోజనం ఉండదు. 

నా అవసరం నీకుందని 
మనిద్దరికీ తెలుసు
గుర్తుంచుకో మానసీ
ఈ దుడుకు బెట్టు తగదు.

అతి పెద్ద తప్పిదం చేస్తున్నావు

నీ రక్తనాళాల్లో
ప్రవహించే ఆక్సీజన్ను నేను
నానుంచి దూరంగా పోలేవు
భద్రంగా నీ నాడిని పట్టుకునున్నానని
ఇప్పటికైనా గుర్తుతెచ్చుకో 

నేనున్నాను నీ తోడు అనే వారు
ఎవ్వరూ లేనప్పుడు వరకూ
మొండికెయ్యకు 
ఎవ్వరూ అర్ధం చేసుకోలేరు
నాలా నిన్ను ....

ఇన్నినాళ్ళ మన
సాహచర్య అనుభవాన్ని
నెమరు వేసుకో .... వెనుదిరిగి
అనుభూతుల్లోకి చూసైనా 

నన్ను చేరువవ్వడంలోనె
విజ్ఞతుందని అర్ధమౌతుంది.

Saturday, April 15, 2017

ఆమె



ఆమె ఆలోచనల్లోంచి
పుట్టలేదు ....
ఆమె అస్తిత్వాన్ని
ఆమే కనుగొన్నది
బహు నిడివైన
నమ్మదగని
కుత్సిత
జీవన రహదారిలో
నడుస్తూనే ....
రహదారి మరింత
విశ్వాస ఘాతుకంగా
విస్పోటకంగా
పరిణమిస్తూ
ఆ పరిణామక్రమంలోనే
స్వయాన్ని ....
తనను తాను
పరిపూర్ణంగా కనుగొన్నది

Tuesday, March 28, 2017

ఆనందోదయ వేళ



తూరుపు కొండల్లో
ఉదయించిన 
సూర్యుని
అతిసూక్ష్మ కిరణాలు
కొన్ని
మంచు బిందువులపై
పరావర్తనము చెంది
నర్తించాలి అని
నా మానసి
ముఖారవిందం పై
నవ్వు పువ్వులు
నిండుగా విచ్చుకుని

Saturday, March 25, 2017

జీవితమే ఒక మాయ


ఎప్పుడూ నీవు నా ముందే ఉన్నట్లు ఉండి
అంతలోనే సప్త సముద్రాల అవతల ఎక్కడో
ఎప్పుడూ చూసుకోనంత దూరం లో ఉన్నట్లుంటుంది.
కాళీ కడుపులో లుకలుకలాడుతూ
మెలికలు తిరిగిన పేగుల ఆరాటం ఆబలా
ప్రతిరోజూ పునరావృతమే నాకు ఈ మనఃస్థితి
ప్రతిమలా నీవు నన్నే చూస్తున్నట్లు
అక్కడ నక్షత్రాల సరసన తేలుతూ దేవకన్యలా
నవ్వుతూ ఉన్నట్లుంటుంది.
పెదాలు కదుపని మౌనం మాటలు ఆడుతూ
అయోమయం గా ఉంటుంది.
ఈ హృదయం ముక్కలు ముక్కలుగా
చించివేయబడినట్లు అణువణువులోనూ అసంతృప్తి
ఎద మదిల మధ్య తీవ్ర పెనుగులాట
ప్రతిరాత్రీ నేను నిదురిస్తూ
పిల్ల గాలిలా నీవు నా కలల్లోకి వచ్చి
మయూరిలా నాట్యమాడుతున్నట్లుంటుంది.  


అప్పుడు నిన్ను చూస్తూ .... నాలో ఆశ్చర్యం
అదో వింత మాయాజాలం
ఆలోచించగలననే విషయాన్నే మరిచిపోతూ నేను
ఆ క్షణంలో నా మస్తిష్కంలో నీవు తిష్టవేసినట్లు
నిన్నే కోరుకుంటుంది ఈ హృదయం
ప్రతిసారీ కొత్తగా ఆశపడుతూ ఉంటుంది.
అంతలోనే నిరాశపడుతుంటుంది.
అది చెడుగా ఎక్కడ మలుపు తిరుగుతుందో అని
భయం .... అందుకే ప్రస్తుతానికి
ఆలోచించడమే మానేస్తున్నాను.
ఆకాంక్షిస్తూ .... పరిస్థితులు అంత అపసవ్యంగా
అభప్రదంగా ముగియకపోవచ్చు అనుకుంటూ


Friday, March 24, 2017

ఓ మానసీ .... నిన్నే


నీవన్నావు ఒకనాడు 
నాతో ఉంటే బాగుంటుందని, ఉంటానని .... 
నన్నెంతో శ్రద్దగా చూసుకుంటానని .... కానీ 
నిజంగా నేనెదురుగా ఉన్నప్పుడు మాత్రం 
నా ఉనికిని గమనించని నీ ప్రవర్తన 
నాకొక పెద్ద చెంప పెట్టు
నేనే ఎంతగానో ప్రయత్నించాను 
నిన్ను ఆనందంగా ఉంచాలని .... వీలైనన్ని విధాల 
 కానీ నిష్ప్రయోజనం 
మనస్పూర్తిగా నీకు నాతో ఉండాలని లేనప్పుడు 
నేనుగా చెయ్యగలిగింది చెప్పగలిగిందీ ఏమీ లేక
అకారణంగా నా కన్నీరు వృధా అవుతుంది తప్ప 

ప్రతిరాత్రీ నిద్దురలోకి జారుతూ రేపైనా 
అంతా సజావుగా జరగాలనే ఆకాంక్షతో విశ్రమిస్తాను. 
మరునాడు, ఏదీ మారదు నీ నా దూరంలా ....
చివరికి నేను గ్రహించిందొక్కటే 
 మార్పు, మనశ్శాంతి అసాధ్యం అని నీతో

Thursday, March 23, 2017

ఇంత అర్ధరహితమా జీవితం


ఇక్కడ, ఈ ఒంటరి తనం చీకటి లో
ఈ దుఃఖము, ఉదాసీనత, వ్యాకులత 
నిశ్శబ్దం నిండిన గది
లేని ....
నీ ఉచ్ఛ్వాస నిశ్వాసాలను వింటున్నాను
నిన్ను స్పర్శించాలని చూస్తున్నాను
చేతితో గాలిని స్పర్శిస్తూ
అది నువ్వే అని
ఈ హృదయం ఒంటరిగా
ఒంటరితనం అనుభూతిని పొందుతూ 

ఎప్పుడూ అనిపిస్తూ ఉంటుంది
నా చుట్టూ ఎవ్వరూ లేరా అని
నన్ను నన్నుగా గుర్తించి
నాతో సహచరించే తోడు
ఎంత ప్రాదేయపడినా క్షమించని సమాజం
గాలి లేదు .... ఉక్కపోత,
ఏడుపురాదు .... నిర్లిప్తత జీవితం ఇంతేనా అని
ఖాళీ గా అస్తిత్వం శూన్యమా అని 


ఒకప్పుడు ఎప్పుడూ నీతోనే అని 
సంరక్షిస్తామన్నవారు ఎక్కడికి పోయారో 
ప్రాణంలో ప్రాణంగా ఉంటామన్నవారు
ఈ చీకటిలో ఒంటరిని చేసి నన్నిక్కడ
తపించి అలమటించి మౌనంగా విలపిస్తుంటే ....
ఇంతేనేమో జీవితం
దుఃఖ, ఉదాసీనతలతో  
వికటాట్టహాసం చేస్తూ ఎప్పుడూ